Kaspar Stanggassinger

Stanggassinger

1871 - 1899 De lijnen van het korte leven van Kaspar zijn eenvoudig: hij werd op 12 januari 1871 in Berchtesgaden in Beieren geboren; 16 oktober 1893 legt hij zijn kloostergeloften af; 16 juni 1895 wordt hij priester gewijd, en 26 september 1899, vier jaar later, sterft hij in het klooster van Gars. In de weinige jaren na zijn priesterwijding was hij verbonden aan het klein-seminarie van de Beierse redemptoristen. Dat is alles. Toch werd hij op 24 april 1988 te Rome zaligverklaard.

Waarom dan? Het hangt zeker met zijn persoonlijke moed samen. Ondanks de sterke tegenstand van zijn vader die hem geen toestemming gaf, was hij in 1892 van het bisschoppelijk seminarie overgegaan naar de redemptoristen. Die vormden in die tijd maar een bedenkelijk groepje. Ten gevolge van de Kulturkampf waren ze verdreven geweest, maar nu in Beieren sinds twee jaar weer stilzwijgend toegelaten. Kaspar begint zijn noviciaat in de kleine gemeenschap van Gars, maar beeindigt het in het veiliger Dürrnberg in Oostenrijk. Daar maakt hij ook zijn theologiestudie af, en wordt er priester gewijd. Vanwege de klandestiene situatie van de Congregatie in Duitsland, besluit de provinciale overste zijn medebroeders dan maar in het buitenland in echt kloosterverband bijeen te brengen. Hij aanvaardt een missiegebied in Brazilië. Maar juist als alle voorbereidingen getroffen zijn, komt geheel onverwacht toch de keizerlijke goedkeuring tot vestiging in zijn rijk. Vanwege het geboden vooruitzicht had Kaspar zich inmiddels opgegeven voor de missie... maar hij wordt in 1895 als leraar en prefect aangesteld aan het klein-seminarie van het Oostenrijkse Dürrnberg...

 

En daar toont zich zijn kracht. Wat hem zo sympathiek maakt is zijn ongedwongenheid die zo weldadig afsteekt tegen de geforceerde stijl van zijn tijd. En zijn vroomheid die niets krampachtigs heeft. Het gebed van zijn voorkeur zijn de psalmen.
Vooral zijn omgang met de jeugd valt op. Hij was een vrolijke mens, die Franciscus van Sales en Filippus Neri tot voorbeelden had genomen. Hij hield niet van dwingen en drillen. Zijn ongewone hartelijkheid en hulpvaardigheid, zijn invoelingsvermogen, het vertrouwen dat hij in ieder toonde vormden het geheim van zijn populariteit en van zijn pedagogisch succes. Zijn leerlingen hingen aan hem als aan hun vader. In zijn tijd was hij voor velen schrikbarend modern, zowel op religieus als menselijk terrein. Hij was al vóór Pius X een voorstander van veelvuldige communie - en dan ook onder de mis. Zingen en muziek, sport en spel vond hij belangrijk. Hij zorgde er bv. voor dat er in het seminarie geturnd werd. Hij had aandacht voor heel de mens. Hij stond open voor nieuwe ontwikkelingen in kerk en wereld.
Een collega-priester van het seminarie zegt van hem: "Hij gold algemeen als een vrome, aardige, vriendelijke priester. Ik heb in mijn leven menige priester, kloosterling en leek gekend die misschien heiliger waren dan p. Stanggassinger; maar p. Stanggassinger heeft hen daarin overtroffen dat zijn deugd vooral beminnelijk was. Hij was bescheiden, bij iedereen geacht en geliefd."

 

In een aantekeningenboekje vond men na zijn dood deze zin: 'Als er iemand aan mijn deur klopt, en ik al vaak mijn werk heb moeten onderbreken, ook dan zal ik nooit ongeduld tonen maar iedereen graag ontvangen als had ik niets te doen.' En zo ging het de hele dag... En ook: 'Het is makkelijker te straffen dan iemand van zijn fout te overtuigen. (...) Het is minder van belang wat de opvoeder doet, dan wat hij laat doen. (...) Ze moeten niet uit dwang gehoorzamen, maar uit liefde. Niet omdat ze moeten, maar omdat ze willen. (...) De opvoeder moet een onuitputtelijke bron hebben van begrip, geduld en toewijding.'

Op 11 september 1899 verlaat p. Stanggassinger met de laatste 25 leerlingen het huis van Dürrnberg in Oostenrijk en neemt zijn intrek in het nieuw gebouwde seminarie in Gars, Beieren. Daar is hij tot directeur benoemd. Maar veertien dagen later sterft hij er aan een acute blindedarmontsteking, 28 jaar oud.

 

Englischsprachiger Video über Pater Kaspar Stanggassinger